Nasıl tatlı görünüyorlar değil mi? Gerçekten çok tatlılar. Bakmaya, seyretmeye doyamıyorum. Ama birkaç saniye sonra kardeşini öpecek, biliyorum... Büyütecek birşey değil, onu da biliyorum.. Büyütmüyorum da.. Sonra yanağına dokunup ikinci, üçüncü hatta onuncu öpücük geliyor. Bakıyorum artık öpücükler masumiyetini kaybetmiş, miniğin yanaklar ıslanmaya başlamış.. O zaman "eh bari sesleneyim" deyip "SalihaBetül" diyorum.. En yumuşak ve en tatlı sesimle.. Bakıyor mu, tepki veriyor mu; hayır. Niye bakmıyor? "Efendim" demesin, varsın en kaba haliyle "hö?" desin ne biliyim "ne?" desin.. Ama demiyor. Beni dinlemiyor. Neden oralı olmuyor? Hal böyle olunca ben de ikinci hatta onuncu seslenişimi yapıyorum ve bakıyorum ki artık seslenmelerim masumiyetini kaybetmiş, tonu artıp beraberinde hatırlamak istemediğim cümleler devamında geliyor.. İşte orada ne yapacağımı bilmiyorum.. Zıvanadan çıkmak aklı selimliğimi kaybettiğim anda bile tercih etmeyeceğim bişey, yani en azından yapmamam gerektiğini biliyorum.. Sabır ne çok gerekli bana.. ve geniş bir yürek..
Ah sonra tekrar bu fotografa bakıyorum. Elde var hüzün.. Biliyorum bir aya kalmayacak bitecek..o zaman bu yazıyı okuyup kızıcam kendime.. neyse ki fotograf yazıların hemen üstünde olacak gene, kızdıktan sonra yine bu fotografa bakıcam. Evin her köşesine koysam bu fotograftan adam olur muyum acaba?
8 yorum:
Çok sabır, hep şükür.. o gelgitler anneliğin gerçeği ben bunu anlıyorum git gide.. Ben zaten çok klasik Türk annesi oldum, ağzına biber sürerim bile diyorum :)
Bizde de benzer sekilde kafaya dadanmisti abla Su :P Ama 3 hafta sonra gecti. Biraz zaman tani --kendine de tabii ;) Resme bayildim bu arada, cok cok tatlilar!
aynı hep aynı.... :(
ah deli annem.. o gelgitler anneliğin gerçeği ama ya bıraktığı hüzün.. değil mi ama..
evren; içimi rahatlattın biraz. inanmak istiyorum, hafif hafif düzelme sinyalleri verirken salihabetül..
bahar; gerçekten aynı mı.. bazen acaba 4 yaş erken miydi, biraz daha büyük olsa daha çok laf dinler miydi diye düşünürken buluyorum kendimi.. ne gereksiz bi düşünce oysa bu vakitten sonra ne değişecekse :))
bende biraz daha küçük olsaydı çok alışmış yalnız olmaya diye düşünüyorum :(
Feride, cidden 3 haftada gecti. Ama hala baskalari, ya da bazen kacirip biz, bebise fazlaca ilgi gosterirsek, ariza cikarabiliyor. Eger surekli gordugumuz arkadaslarimizsa ona da kisa surede uyum sagliyor. Ve fakat her yeni karsilasmada herkes once bebege atlayinca, ay ne tatli diye, bizimkinin devreleri de atiyor haliyle.
Sanirim kilit nokta, ablayla gecirdigim birebir zamandan fazla feragat etmemem. Yoksa, arizanin onde gideni olabiliyor kendisi :P
4 yaş bir abla ve 7 aylık bir bebiş,
resimdeki sahneden değişen birşey var mı derseniz kesinlikle hayır,
annenin boş anında başlarında olmadığı anda, anında dadanıyor, öpme bahanesiyle ağlattıkça ağlatıyor miniği..
garibim sanki abladan eziyet çekmeye gelmiş dünyaya...
ben de 4 yaşın kardeş için çok geç ve çok yanlış bir yaş olduğunu düşünüyorum,
daha erken abla olsaydı, belki bu denli kıskançlık duygusu hakim olmazdı..
Allah kolaylık versin tüm iki çocuk annelerine..
4 yaş bir abla ve 7 aylık bir bebiş,
resimdeki sahneden değişen birşey var mı derseniz kesinlikle hayır,
annenin boş anında başlarında olmadığı anda, anında dadanıyor, öpme bahanesiyle ağlattıkça ağlatıyor miniği..
garibim sanki abladan eziyet çekmeye gelmiş dünyaya...
ben de 4 yaşın kardeş için çok geç ve çok yanlış bir yaş olduğunu düşünüyorum,
daha erken abla olsaydı, belki bu denli kıskançlık duygusu hakim olmazdı..
Allah kolaylık versin tüm iki çocuk annelerine..
Yorum Gönder