"İlk"ler ile Dolu Bir Yazı..

Zaman pek de hızlı geçmiyor demiştim bir kere; o iş pek öyle değilmiş. Evden çıkmazken, anne yemek yapıp tüm ev işleri ile ilgilenirken ve bunun yanı sıra ablanın kahvaltısını yaptırıp okula gönderirken sana yapacak tek iş olarak emzirmek ve bol bol dinlenmek düşünce vakit yavaşmış gibi görünüyormuş.. İş başa düşünce ev, yemek, bir de üstüne gezme tozma kıvamında da olsa işe gitme eklenince hafta göz açıp kapayıncaya kadar geçiverdi. Bu arada birkaç misafir ağırlama, miniğin ilk aşısı, ablanın karne heyecanı, onun heyecanına ortak olup günün anısına bebek ve çocuklu ilk gezmemizi de yaptık. Çok şükür şimdilik asayiş berkemal. Bir ara çuvallar mıyım acaba diye endişe etmiştim aslında ama öyle ya da böyle bir düzen oturttuk gibi, hadi hayırlısı..

Ayrıntılara deyinecek olursam Perşembe günü ilk kez iki çocukla evden dışarı çıktım. Dışarı dediğim de okuldu ama bizim için önemliydi. Aylar sonra ben ilk kez okula gittim; göbeksiz halimle.. SalihaBetül beni uzun süreden sonra okulda gördü. Her gördüğünde gelip öpmek istedi. Gelemiyorsa da öpücük gönderdi. Onun için zordu elbette, ne de olsa kucağımda kardeşi vardı, ve belki kim bilir bizimle olmak istiyordu canı.. Okuldaki diğer minikler için de epey değişik bir gündü. Hepsi önce göbeğime sonra da kucagımdaki bebegime bakıp kikirdediler. O gün adını çok sıcak olmasından mütevellit arkadaşların Ağustos koydukları odayı bebege göre düzenlemekle, yokluğumda olup bitenleri dinleyip kah gülüp kah sinirlenmekle geçti. Epey özlemişiz birbirimizi. İyi geldi...

Ertesi gün miniğin 1. ay kontrolü vardı.. Tam 1. ayında ortalama 1 kg artmış kilosu ve neredeyse 8 cm uzamış boyu. Sağlık ocağında kilosu tamam ama boyu bu kadar uzamış olamaz dedi bebek hemşiresi. Muhtemelen doğumda yanlış ölçmüşlerdir deyip konuyu kapattık. İlk ay aşısı olan hepatit aşısı da yapıldı. Yanımda kimse olmadığından gayet metanetli davranıp tavan yapan hormonlarımla birlikte o ağlarken ağlamamayı başarabildim. Belki de iş başa düşünce bir güç geldi kim bilir. İki çocuklu olmak aynı zamanda kontrolü elde tutmakla ilgili epey katkı sağladı bana.. yani sanırım... Ertesi gün de doğum doktoruna kontrole gittik. Tüm ölçümler, sonuçlar, öneriler...vs aynıydı. 1. ayı güler yüzle 4600 kg 59 cm boy ile kapattık, istikrarlı olmasını diliyoruz ;) 1.ayı bitirirken daha uzun süre uyanık kalan, uyanık kaldığında kendi kendine sesler çıkaran, özellikle yanaklarına, burnuna ve çenesine minik dokunuşlar yapılınca ve yumuşak ses tonu ile konuşunca gülücükler veren bir bebek oldu AliMahir. Gazı pek yok neyse ki, çok şükür... Emzik alması için bir gayret çalışıyoruz ailecek. SalihaBetül'e oranla daha performanslı bu konuda.. En azından 1 dk dan fazla tutabiliyor ağzında emziği..  Aramız iyi şimdilik...

Kızımın ilk karne heyecanından bahsedecek olursam;  okulda her sınıf için bir pasta hazırlandı, sınıf sınıf salona inip önce sohbet edildi, sonra pastalarını yediler. Ardından da tek tek karnelerini alıpeğlenip dans ettiler.. Tüm yüzler neşeliydi. Karne olarak verilen belgede çocukları üzecek hiçbir değerlendirme yapmama kararı almış ögretmenleri. Herkese bol gülenyüzlü bir karne hazırlandı. Veliler için ise gercekci olarak düzenlenmiş gözlem raporu hazırlandı. Bir de bunları koydukları bir dosya vardı ki içerisinde bazı kişisel sorular vardı. En sevdiğin renk, yemek, oyun, oyuncak, hayvan, meyve..vs. Bir de büyüyünce ... gibi olmak istiyorum sorusu vardı ki okuduğunda insana ne absürd bir soru bu böyle diye düşündürmeden edemiyordu. Fakat sonra ögrendim ki bizimki bu soruya verdiği cevapla herkesi şaşırtmış. Herkes olmak istediği mesleği söylerken SalihaBetül "annem" gibi olmak istiyorum demiş. Artık o kadar çocuk içinden bir SalihaBetül mü doğru anladı soruyu yoksa fazla düşünmeden her kız çocugunun vereceği klasik anne rol modelinden yola çıkıp tembellik mi etti bilmem ama şu bir gerçek ki beni çok duygulandırdı. Eve giderken bu soru üzerine biraz konuştuk ve bana senin gibi güzel işler yapabilmek istiyorum anlamında bişiyler söyledi.Hatalarının farkında olan, kah düzeltmeye çabalarken kah bu konuda çok tembel davranan annesini çok utandıran, düşündüren, biraz üzen çokça mahçup eden kızım; dilerim ki iyi insan olursun.. Karneyi aldıktan sonra onun isteği üzerine sahile gittik. AliMahir pusetinde sıcacık mışıl mışıl uyurken önce biraz yürüyüş yaptık,sonra parkı görüp dayanamayıp salıncakta sallandık. Salanırken laf arasında AliMahir olmadan önce de hep parka geldiğimizi, o olduktan sonra da benim onu parka götürdüğümü söyledi. Fazla üzerinde durmadım, elbette deyip uzun açıklamalar yapmadım. Olacak böyle tespitler, bunlar beklediğimiz şeyler :)Fakat sunu söylemeden geçemeyeceğim; AliMahir 1. ayını bitirmişken SalihaBetül eskiye oranla daha iyi durumda. Evren demişti  en fazla 3 hafta diye, inanmak istemiş inanamamıştım. 3 haftadan fazla sürmüş görünebilir ama ilk birkaç hafta benim sağlık durumumdan dolayı kayıp haftalar olarak sayılırsa değişim için tam yeri tam zamanı diyebiliriz :) Birlikte daha çok vakit geçirmeye ihtiyacımız var; adım Hıdır bunca yaşanandan anladığım budur. Daha çok ve daha kaliteli vakit...

Bu arada c.tesi günü SalihaBetül'ü farkettiğim bazı sıkıntıları sebebi ile kbb uzmanına götürdük. Çok yoğun sinüziti oldugunu, bunun kulak içi dengesini bozup duyma ile ilgili de sıkıntı verebileceğini ama kesin sonucun ancak tedaviden sonra yapılacak ölçüm ile değerlendirileceğini, bademcik ve geniz etinin çok büyük oldugunu, uygulayacağı tedaviden sonraki değerlendirmeye göre geniz eti operasyonu ve belki bademcik küçültme yapılması gerekeceğini öğrendik. Biraz vicdan azabı ile karışık hallerdeyim. Biliyorum ki sinüzit insanı geren ve asabiyeti arttıran bir hastalık. Aynı zamanda kulak da vücudun denge merkezlerinden biri..  Hasta görünmezken bunları duymak bir de üstüne tedavi başlatmak epey şaşırttı bizi.. Umarım gerginliği, asabiyeti, duymazdan gelmeleri bununla ilgili değildir.Belki geçmek bilmeyen kuru öksürüğü bile buna bağlayabilirim. Evet suçlu bulundu...