Kardeşli Hayat.. Kardeşle Hayat..

Kardeşli hayat pek de hızla geçip gitmiyor bence. Sonuna kadar her günün her anın tadını çıkarıyoruz. Ve belki bu defa SalihaBetül'deki aceleciliğim yok. Epey yavaşlatmış hissediyorum kendimi. 11. gün itibariyle göbeği düştü AliMahir'in ve evdeki ilk banyosunu yaptırdık. Altı alınırken dahi temizlik mendilinin serinliğinden haz etmeyen, üreperip kimi zaman ağlayan nazlı oğlan, küvetine girince de bastı yaygarayı. Evet, pek uzun sürmedi ama banyodan çıkınca ağlayan kızımı düşününce "çok" ağladı demek yerinde oldu.. Kendimizi sürekli SalihaBetül böyleydi/böyle değildi, o severdi/sevmezdi, yapardı/yapmazdı derken buluyoruz. Kıyaslama değil elbette, fakat sürekli bir mukayese durumu sözonusu oluyor.. İstesek de istemesek de... Bir de insan çok çabuk unutuyormuş, iyi ki yazmışım dedim şimdi tekrar tecrübe ederken.. Hatta keşke daha çok yazsaymışım  diye hayıflandım.. Neresinden tutarsam kardayım deyip avuttum kendimi..
Şimdilik daha çok uyku modunda geçiyor günlerimiz.. ve emme modunda geçiyor gecelerimiz. SalihaBetül sanki daha mı çok uyanık kalıyordu diyoruz birbirimize. Ama yok 1. aydan sonraydı o halleri diye düzeltiyoruz sonra. Altını değiştir, emzir, uyusun, uyurken sev biraz.. Ha bir de ablası var ki önceleri müdahele etmeyelim de kıskanmasın derken artık elleme kızım, o oyuncak değil, öpüp durma dediğim oluyor. Çünkü o kadar çok öpüyor ve o kadar çok dokunmak istiyor ki.. Fakat kendi kendimi de çelişkilere düşürmüyor değil onun bazı halleri. Okuldan gelince ayakkabılarını bir hışımla çıkarıp kardeşim napıyor diye yatagının başına koşuyor ya.. Hele ellerini yıkayınca ellerini ve hatta bazen agzını kalorifer radyatorune dayamıyor mu? Kardeşim soğuktan hoşlanmıyor, elimi agzımı ısıtıyım da öyle öpiyim diye.. Vicdan vicdan... Ne zor dengede tutmak..Bugün itibariyle 2. haftayı bitirdi AliMahir.. 2. haftasını bitirirken daha çok uyanık kalıyor.. Hatta etrafı incelerken görüyoruz kendisini. Anneannesi altını açık bırakıyor bazen, çok rahatlıyor, kendi kendine sesler çıkarıyor. Keyifli oldugu her halinden belli.. Ama bezini bağlarken hele de temizleme mendili kaloriferde ısıtılmadan popoya sürüldüyse basıyor yaygarayı :) Neyse ki SalihaBetül var; hemen hızlı çarçabuk bir çözüm buluyor. Fotografta görüldüğü gibi kardeşinin minik  çoraplarından kukla show yapıp gercekten de sakinleştiriyor AliMahir'i..

Derken, oğluş 2 haftalık olmuşken kış mevsimine de girmiş bulunduk beraberinde. Yılın belki ilk karı değildi ama bayagı tutan ilk karı yağdı bu hafta. Hatta 2 gün okullar tatil oldu. Oysa durum o kadar da vahim değildi kanımca, neyse... Kar tatilinin neyse ki tadını çıkardı SalihaBetül. Anneannesi ile kar yürüyüşü yaptılar, alışverişe çıktılar. akşam dedesi ve babası ile kartopu oynamaya çıktılar. Bir keyif bir keyif. Çok mutlu oldu, onu mutlu görmek bizi de mutlu etti. Ama işte söyle bir sorun var ki aşacağız diye ümit ediyorum; mutluluklarının ardından mutlaka bir maraz çıkarıyor.. Ya bir memnuniyetsizlik, ya bir şımarıklık. Neyse neyse, kötü düşünceler olumsuz hisler kış kış.. Evde kaldığı süre boyunca birlikte çok geç kalmış bir hediye paketi süslemesi yaptık. Birlikte vakit geçirirken "AliMahir dogunca benimle hiç ilgilenmezsin diye düşünmüştüm biliyor musun annecim" diye minik bir itirafta bulundu. İşte o günden beri neler düşündüğüm, neler hissettiğimi ne siz sorun ne ben söyleyeyim.. o kadar farklı ki.. Ve 4 senedir yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmezken birden annesinin onunla alışverişe gelememesi, kartopu oynayamaması, ve hatta karnın acır annecim deyip koynuna sokulamamasının hissettirdikleri o minik kalbine.. Güzel kalbine.. Eminim herşey çok çabuk, çarçabuk yoluna girecek. Zaten yoldan çıkmayan sadece yavaşlayan hayatımıza sonradan dahil olan AliMahir yalnızca biraz daha eğlence ve renk katacak. Bu noktada bana düşen bol sabrı ve geniş yürekliliği diliyorum Allah'tan..