Özet misali

Günler gerçekten pek hızlı akıp geçerken o kadar da kolay değildi bizim için.. Benim için demek belki daha doğru. Zira 28. haftama girmişken yorgunluk, halsizlik hat safhadaydı bedenimde.. Bir de gribal enfeksiyonun sebep oldugunu düşündüğüm vitaminsiz ve solgun görünüm etkilenince, aynadaki sağlıksız bedenime bakıp ruhumu da huzursuz etmiştim. Tek başıma ben yapmadım bu huzursuz ruh halini; SalihaBetül'ün yardımları (!) da kayda degerdi. Anlam veremediğim bir inatlaşma, çekişme, afra-tafra neticesinde çocugumu tanıyamama halleri beni oldukça yıprattı ve gerdi. -Bu konuda daha geniş yazmak istiyorum. Hem yaşadıklarımız hem de kendimizce bulduğumuz çözümler hakkında. Hatta kitap tavsiyesi ile inşallah.- Ha geçti mi geçmedi ama 1 hafta anne-baba destegi almak epey hafifletti yükümü. Onun da ucundan kıyısından yakalandığı gribal durumunu ve anneanne-dedenin yanımızda olma lüksünü kullanıp okula 1 hafta ara verdi... Ben vermedim, işimdeydim gücümdeydim yine de :) Ama arada kaçamaklar da yapmadık değil. Bir gün çocukluğumun en tatlı günlerinin geçtiği mahallede yaşamaya devam eden annemin eski arkadaşlarını, eski komşularımızı ziyaret ettik. Bu evlerden biri doğduğumda yaşadığımız evdi. Bu detayı söylediğimizde SalihaBetül öyle şaşırdı öyle keyifle ve merakla incelediyip sorular sordu ki, eve gelince bile epey zaman "senin doğduğun eve gidelim " dedi durdu. Zaten dinlemekten en keyif aldığı şey olan "ben bebekken, ben küçükken" masallarını da her ağızdan dinleyince keyiften dört köşe oldu. Mahallede evler arasında yürümelerimiz esnasında hala sokakta oynayan çocuklar gördü. -Bizim mahallede de oynayan çocuklar var ama caddeye yakın oldugumuzdan ve yakında park oldugundan çocukları sokakta pek göremiyoruz.- Daha önce evde sık sık tek ayak üzerinde sekme alıştırmalarını mahallede çizilmiş sek sekte pratiğe döktü. Çok çok keyiflendi. O gün çok mutlu olmuştu gerçekten.. zaten mutlu olmayan da yoktu, hepimize çok iyi geldi bu ziyaretler.

Bir akşam üstü okuldan geldiğimde salonda
gördüğüm manzara.Gerçekten uyuyor

İlerleyen günlerde de yeni gündemlerimiz yeni meselelerimiz vardı. Misal bir sabah kahvaltıda "ben evlenicem ama bebek doğurmiycam" dedi.. Laf arasında değil, gayet planlamış şekilde en doğal ve endişeli hali ile söyledi. Elbette masadaki tüm yetişkinler olarak "a aa, neden ki?" deyip şaşırdık. Şaşırmaya ne gerek vardı ki diye düşünmedik hiç çünkü cümleyi kurma şekli bu soruyu sorun bu konu ile ilgili derdim var der gibiydi. Cevabı ise ekstra ilginçti; bana dönerek: "çünkü senin anneanne olmanı istemiyorum" dedi. Annem ise gayet masumane "benim iki tane torunum var ve ben bir anneanneyim. bence anneanne olmak çok keyifli" dedi. Bizimki başladı ağlamaya bu sefer. Sohbet anneannelerin yaşlanmasına ve sonuç olarak benim yaşlanmamı istememesi ile yine gözyaşları içinde sonuçlandı.. O konuyu tekrar açmak istemedikçe de açmadık. Umarım krize dönüşmeden bu konu ile ilgili içime sinen bir açıklama geliştirebilirim.
Ben okuldayken tüm gün anneanne ve dedesi ile çok güzel vakit geçirdiler. Hepi topu 7 gün belki ama bu 7 günde 5 gün okula gitmedi. Enteresandır gitmek de istemedi. Arkadaşlarını ve ögretmenini hiç sormadı. Ancak ben anlattığımda sorular sordu. Arkadaşı MeryemNur telefon ettiğinde "okula gelemiyorum Meryem, çünkü AliBey -doktorunun adı- dinlenmem gerektiğini söyledi" dedi. Annesi ile ziyaretine geldiklerinde ise dinlenmek ne kelime, okuldakinden daha da kuduruklardı.
Hafta sonunda da kuzen Ömer'in gecikmeli 2. yaş günü partisindeydik. Doğum gününde MerveEce'nin giydiği ayakkabılardan -bu konuda yorum yapmak dahi istemiyorum zira minik topuklu bir ayakkabıydı bahsi geçen- ufak bir kriz yaşadı. O ayakkabıları çok begendiğini ve çok kıskandığını gözyaşları ile itiraf etti. Kendisinin giydiği ayakkabılarla çok çirkin olduğunu ama Ece'nin ise çok güzel olduğunu söyledi. Uzun uzun önemli olanın temiz giyinmek olduğunu, bunun için rahatsız ve sağlıksız giysiler giymeye gerek olmadığını anlattım, ama o ayakkabıları giyip evde bir tur atana kadar ikna olmadı. Trajikomik bir durumdu. Aslında ağırlıklı trajikti desem daha doğru cünkü komik olan tek tarafı büyüyorken, yaşadığı duygu karmaşasını nasıl da ele veriyor oluşuydu. İnsanların farklı oldukları, herkesin kendince güzel olduğunu ve dünyadaki en güzel insanın aslında en güzel gülümseyen ve gülümsemesi ile gözlerinden ışık saçan insan olduğu konusunu konuşmamız ve buna ikna olmuş görünmesi ise günün sevindirici sonucuydu. Bazı konularda denge kurmak ne zormuş o da bana günün bonusu oldu. Zormuş..

Bugün itibariyle ise anneanne ve dedeyi teyzeye bırakıp geldik. Kokusu burnumuzda kalan tatlı BilgeEce ye doy-ama-dık.. Hala bir tane çorabı bile yok diye endişelenmeye başladığımız kardeş için minik bir alışveriş bile yaptık. Eve gelince o tek tek paketlerinden çıkarıp katlayp karton bir çantaya yerleştirdi, ben de aldklarımızı yazdım. Gayet bereketli bir gün geçirdik velhasıl.. Hafta sonuna kadar ise kendi kendimize izin verip okula ara verdik. Cuma kontrolümüz var, her ikimizin de..Hayr olur inşallah.