Okullu

Malumunuz okulumuz açıldı 10 Eylül itibariyle. Bizim kız da bu sene okullu oldu.. Oldu olmasına da annesinin okulu hazırlama, velileri organize etme telaşında kendisine vakit ayıramamasından mütevellit pek havaya girememişti. Bunun yanı sıra hafta sonunu Sakarya'da geçirmiş olmamız ve okulun ilk günü sabahı kahvaltı etmeden hatta pijamalarını bile çıkarmadan arabada uyumaya devam etmiş olmasının da etkisi var mutlaka.. Okulun kapısının önünde yine arabanın içinde giydirdim onu. Gece erken yatmak istemediğinden yine, sabah da uyanmak istememişti haliyle.. Uykuluydu çok.. Yanında ne okulda giymesi için aldığımız yeni ayakkabılar vardı ne de saçını tarayabilmiştik. Oradan çok ayrıntılara düşkün ve hatta gereksizce abartıyor görünüyor olabilirim, kabulümdür. Fakat takdir edersiniz ki 25. haftayı devirmiş üstelik bu en zorlu haftada eşini yine tekrar binlerce km ötelere, GüneyKore'ye göndermiş duygusal bir gebeyim.. Allah sağlık versin, ne diyelim. 

Neyse ki bizim bu bücürler durumlara sandığımızdan daha da kolay adapte oluyorlar ve kabulleniyorlar. Kılığını kıyafetini, uykusuzluğunu ..vs hiç dert etmedi. Antremanlı oldugu okulun merdivenlerinden bu kez ögretmeninin elini tutarak ışıl ışıl gözleriyle çıktı sınıfına. Gerçekten mutlu görünüyordu, beni de mutlu etti bu halleri. İlk günden çoğu arkadaşının ismini ögrenmişti, yine elbette sorunca bir bir anlattı neler yaptıklarını..Ertesi gün nispeten daha erken uyanmak zorunda olmak dışında daha kolay geçmişti. Hatta biz arabayı parkederken annesi ile gelen sınıf arkadaşını heyecanla gösterip "bak bu benim sınıf arkadaşım Kerem" deyip şaşırttı.. "Şimdi ona gidip Günaydın Kerem diyeceğim" diyerek de gülümsetti.
Okul boşaldıktan sonra biraz daha kalıp çalışmak zorunda kalmamız dışında gayet iyi geçiyor onun adına okul.. Servise binip eve geleceği günü heyecanla bekliyor. Onu evde beklediğim, ögretmenine el sallayıp bana koştugu.. Yazdığı senaryo bu, şimdilik.. Sanırım ben de bu günü heyecanla bekliyorum :)