Sarmaş Dolaş

Hastalara şifa portakal maskotumuz..

Herşey cuma günü tuvalete giderken "acıyor" "yanıyor" demesi ile başladı. Daha önce hiç böyle birşey yaşamamıştık aslında ve ne iştahsızlık ne de yüksek ateş olmayınca hayra yordum, kötü bir hisse kapılmadım.. Fakat akşam saatlerinde ateşi hafiften yükselip de yemekten sonra kendi kendine koltukta sızıp kalınca bir tahlil yaptırmakta fayda var deyip acile götürdüm. İdrarda hafif bir enfeksiyon çıktı ve fakat kültür 3 gün sonra çıkacağından beklemektense düşük dozlu bir antibiyotik kullanmamızı önerdi dr. Mantıklı geldi ve başladık. İyi ki başlamışız zira takip eden günlerde ateşi 38 e kadar yükseldi. Hem de daha evvel hiç rastlamadığım bir biçimde parasetemollerin de düşüremediği bir ateş.. Ateş ertesi günde devam etti, akşam üstüne kadar. Daha sonra çıkmadı neyse ki.. İlk defa iye oldu SalihaBetül ve neden oldu, bulaşıcı mıdır nedir, hiçbir fikrim yok.. Kimine göre enfeksiyon, biryerlerden bulaşmıştır.. kimine göre üşütmüş olmalı.. Bilemiyorum tabi.
Hal böyleyken biz anne kız salona koğuşlandık ve koyun koyuna sarmaş dolaştık.. Bu hastalık sürecinde de pek duygusaldık. Ya da ben öyleydim, öyle miydim, bilmem? Zira akşam üstü hava çok güzelken ve evi havalandırmak için balkonun kapısını açtığımızda, kapıya yanaşan ama normalde balkona çıkma fırsatını asla kaçırmayan SalihaBetül; "keşke hasta olmasaydım de mi anneeeaa.. baksana çocuklar parkta oynuyorlar, dışarıya bahar gelmiş.. kış bitmiş baksana annecim" deyince pek tuhaf oldum.. Kıyamadım.. Alışverişi bahane edip marketten bir iki parça birşey alıp sahile geçtik. Fazla değil 10 dk kadar yürüyüş yapıp eve döndük. Öyle motive oldu ki anlatamam. Eve gelince banyosunu yapıp mışıl mışıl uyumasından belli idi motivasyonu.. çok şükür.

Bu da mutlu ailemizin resmidir efendim. Balonla uçan evimiz ve tüm sülale halay çeker pozisyonumuzdaki resmimiz evimizin sürrealist ressamının minnak ellerinden çıkma. Hepimiz ne kadar da mutluyuz Allahım :) Yukarıda göremediğimiz bir de güneşi var ki sevinçten ağzı kulaklarında resmen ..

Artık herşeyin daha farkında mesela. Onu neyin hasta edeceğini, ya da neyin iyileştireceğini iyi biliyor.. ve hoşlanmasa da yapıyor. tıpkı normalde pek sevilmeyen o acı şurubu içerken kendini zorlaması gibi.. Ya da iyileştiği gün öğle yemeğinde çorbasını içerken itiraf niteliği taşıyan o cümleler gibi: "Anneciiim, ben neden hasta oldugumu, neden ateşimin çıktığını biliyoruuuum. Biz dün dondurma yedik MeryemNurlarda. Yaz mevsimi gelmeden dondurma yememeliydik ama çok canımız çekmişti, yedik" İnsan nasıl erimesin ki bu cümleler karşısında, öyle değil mi? Eridim, bittim..

 

 Ayrıca bu kış neredeyse ufak tefek bile olsa hiç hastalanmamıştı yavrukuş.. Sabaha karşı ateşinin çıktığı o gece iki defa duş yaptırmıştım. Tabi ateşi olmasından dolayı üşümesi artıp da "üşüyorum titriyorum" diye söylenip durunca acayip içim buruldu. Çamaşırlarını giydirirken de "annecim kat kat giydirme beni, ateşim yükselmesin" dedi - Bir gece öncesinde montla hastaneye gittiğimizde ateşi yükselmiş diye üzülünce aynı şeyi hemşire söylemişti- ya nasıl bi duygusal andı Allahım.. Vallahi 30 yaşımda ben bile bu kadar olgun davranmıyorum hasta oldugumda. Çok duygusal çok romantiktik pek sarmaş dolaştık demiştim ya, haklıymışım değil mi. Bütün bunlar yeterken "sen ne tatlı bi annesin öyle, ne güzel ilgileniyorsun benimle" deyip elleri ile yanağımı okşadığı" o tatlı sabahtan bahsetmeme gerek bile yok değil mi.. Ne diyeyim, Allah muhabbetimizi artırsın ;)