Pazar Detoksu

Günler tuhaf geçiyor benim için. Tuhaf ve bazen karmaşık, düşünceli, duygulu ve bulanık :) O sebeple bazen elim gitmeyebiliyor bilgisayara ve kızcagızımın bloguna. Neden hep en kolay harcadığım da o oluyor bilmiyorum da .. 

Pazar Harun'un anne-babasının köyündeydik. Sakarya da.. Acayip iyi geldi. Kahvaltıyı evde yapıp çıktık yola, öğleyi buldu gitmemiz.. Giderken yol üstünde vesile ile teyzenin okulunu da görmüş olduk. Sapsarı papatyaların bahçeyi boyadığı, tek katlı, kooocaman bahçeli.. tam nohut oda bakla sofa.. Anlamış mıdır şimdi o kitap neden nohut oda bakla sofa bilmem ama pek imrendim. Yeni kiraladığımız 3 katlı okulun -villa! nın- bahçesine hiç benzemiyor mesela. Yollar, ekilmiş bahçeler, o kavak ağaçlarının rüzgar esince çıkardığı ses, ara ara gelen koku ve hiç kesilmeyen kuş sesleri olmayacak bizim suni doğallığımızda. Gerçekten çok imrendim, ne diyeyim. Bu şansı iyi kullanan çocuklar olurlar inşallah.

Harun'un babaannesinin eviydi gittiğimiz köy evi. En son kışın babaanne vefat ettiğinde gelmiş, taziyeden sonra ciğerlerimize doldurdugumuz bu oksijenin sersemliği ile evimize dönmüştük.. Yemyeşil bir vadide evi, suları artık akmayan. Galiba baraj kurulacakmış ve o bölge sular altında kalacakmış.. muhtemelen... Üzüldüm ..
Yedik içtik, çekirdek çitledik derken biraz gezdik. Hava bariz birkaç derece fark ediyordu. Epeyce serindi. Ağaçlara dokunduk, sevdik, kucakladık.. Bol bol fotograf çektik. Sonra kardeşimizi sevdik. Biz görmeyeli epey büyümüş kerata. Bol bol sarılıp hayaller kurdu SalihaBetül, kulağına "hadi çabuk gel de birlikte oynayalım" diye fısıldadı. Çabuk gelmesin, vaktinde ve sağlıkla doğsun dedik. Velhasıl oksijen depolarını fulledik geldik.. Elektrik filan kalmadı.. İyi oldu hepimize. Yine gelelim, ama bu sefer daha erken dedim ben. Birgün kitaplarımı kucaklıyıp geliyim tek başıma dedi eşim.. Hepbirlikte daha zevkli olur yoksa canı sıkılır insanın diye müdahele ettim ben. Oysa eminim ki canı sıkılmaz insanın da yalnız gitmesin bizi de götürsün diye öyle dedim ben.. Güzel bir gündü, sağolsun teyze ve Harun.. Hiç köyümüz yokken onlar sayesinde köyümüz de oldu. Ne iyi oldu..