Özetleri Geçelim...

Yazamıyorum.. Yazamama illeti bulaştı.. Havadan mı sudan mı nedendir bilinmez.. O kadar çok şey birikti ki ben hangisini not edip hangisini not etmediğimi takip edemez hale geldim. Hal böyle olunca ipin ucu kaçtı ve yazamadıkça yazamaz oldum.. Haftada ya da 10 günde bir derleyici toparlayıcı kayıtlar girip genel bir özet geçme durumuna girdim.. Umarım uzun sürmez.. 

Yazılacak şeyler birikince önemli önemsiz gelişmeleri de yazamıyorum, bu sefer üzerinden zaman geçiyor, nasıl yazacağımı bilemiyorum.. Tıpkı hayatımıza katlacak olan yeni bir bebeğin haberini veremeyişim gibi.. Yanlış anlaşılmasın bebek bizim eve değil, kardeşimin evine gelecek.. Bana ilk defa teyzeliği yaşatacak, kızımı küçük bir abla yapacak.. Onunla birlikte biz de neler hatırlayacağız kimbilir.. Kızım kadar seveceğime eminim ki kızımı bekler gibi heyecanla bekliyorum gelişini..  

 Hele SalihaBetül, haberi aldığımızdan beri öyle sevinçli, öyle mutlu ve heyecanlı ki.. Okulda, otobüste, markette her gördüğüne "Benim kardeşim olacak, biliyor musun?" diye başlıyor anlatmaya.. Neler anlatmıyor ki; "kardeşi olacakmış, kız olacakmış ve adı da HelloKitty olacakmış" :) Hey Allahım. Bu fikirden vazgeçirebilmek için -gelecek bebeğin onun kardeşi gibi olacağını, fakat bizim evde değil de teyzesinin evinde yaşayacağını, benim değil teyzesinin karnında olduğunu ve babasına değil Harun'a baba diyeceğini; bu sebeple de adını teyzesi ve Harun ne isterse onların koyabileceğini- anlattığımız gayet uzun bir açıklama ile vazgeçirdik.. Demek isterdim ama tüm bu açıklamalardan çıkarılan sonuç, "hayır, kardeşim kız olacak ve adı da Ayşe olacak.. Ben biliyorum"oldu.. Bugünlerde biraz daha yumuşadı fakat  "kardeşimin adını annesi ve babası koyacak annecim, çünkü bebeklerin adını anneleri koyar.. Senin karnına bebek girince onun adını ben koyabilirim ama di mi anecim?" diyerek gereksiz bir gündem oluşturmaya da çalışmıyor değil..  

 Hasıl-ı kelam; günler haftalar geçti ve  bebek 17 haftalık oldu..  Ve muhtemelen SalihaBetül'ün ellerinde tuttuğu O'nun bu ilk minik patiklerini giyecek.. Onun tahmin ettiği gibi büyük oranla muhtemel bir kızımız olacak.. Bakalım hayrolsun hallerimiz..

Ayrıca bugün babasının doğum günüydü.. Birkaç gün önceden söylemiştim.. Kendi kendine hemen bir parti organize etmeye başladı.. "Babamın doğum günü partisi nerede olacak, İçi kremalı bir pasta yaptıralım pastacıya annecim" dedi.. "Üstünde de kral taacı olsun ama, babam kral ya.. onun için" Neyse ki beni kraliçeliğe layık görmüş, kendisini de evin prensesi.. Muhtemelen uyku öncesi uydurulan masallardan kopyala yapıştır.. Elbette ne pasta ne de parti vardı.. Aslında bir pastaneye girip kalp şeklinde ve kırmızı jöleli bir pastayı almaya niyetlenmiştim, fakat SalihaBetül üstünde kral tacı olan bir pasta almamız konusunda çok ısrarcıydı.. Öyle ki "babalar krmızı ve kalp şeklindeki pastalardan hoşlanmazlar, almayalım bunu annecim" bile dedi.. Kutlama; vakit akşama yaklaşmışken baba işten alındıktan sonra arabada yapıldı.. Babası arabaya yaklaşırken camını açtım, SalihaBetül de elindeki -yine çiçekçide turuncu-sarı çiçekler alalım diyerek tutturduğu- buketi uzatarak yapıldı.. Arabaya biner binmez coşkuyla söylenen "Heppi börtydey tuu yuu, mandalia suyuuuu" özgün türküsü de cabasıydı.. Maaile yenilen yemek, edilen sohbetler.. Bir yaş daha büyüttük babayı.. Evimizin kralı babayı.. Bu sabah babasının doğum günü şerefine SalihaBetül'ün resmettiği; başında kral tacı olan, kar yağarken bize kocamaaan bir şemsiye açan babayı.. Hatta acıkırsak yiyelim diye üçümüzün sığdığı o şemsiyenin altına bir de kocaaaman bir patatesi de alan düşünceli bir babayı.. Sadece bizim babamız olduğu için bile çok sevdiğimiz, varlığına şükrettiğimiz, sağlıklı, huzurlu ve bizimle birlikte hep mutlu olmasını dilediğimiz bir baba.. İyi ki doğmuş...