Dedeye Veda...

20 Aralık.. Dedemizi, babamızı kaybettik.. Kaybetmek mi, yitirmek mi, aslında hiç sahip olmamak mı... Hatırladığım ve ders aldığım en önemli şey "Sen ne planlarsan planla en iyi plan kurucuyu asla ama asla unutma!" İleride geçmişe dönük okuyacaksak bu yazıları yine hatırlayalım yine hatırlatalım diye not edeyim dedim.. İnşallah ruhu nurların aydınlattığı, huzur veren güzel ferah yerlerdedir. Ahirete ve ölümden sonrasına inandığımızdan -ki çok şükür- bu sefer sağlıkla ve afiyetle birlikte olacağımızı umut ediyoruz, ümdimizi kesmiyoruz, güzellikler umuyoruz...

Eve gelenden gidenden, göz yaşı akıtan eş dosttan etkilenmesin diye ilk akşam teyzesi gelip Sakarya'ya götürdü sağolsun.. İlk kez ama galiba son kez değil bizden, evimizden başka bir yerde geçirdi geceyi... ve ertesi gününü.. Gece yol boyu kahkahaları arabayı inletmiş, evde Harun la oynarlarken de aynıymış.. Ama yataga girince "Eve gidicem.. ama burası bizim evimiz değil... babacıma sarılıcam" diye mızıldamaya başlamış.. Neyse ki zaten gülüp oynamaktan uyku saati geçtiği için teyzesi allem edip kallem edip uyutmuş aralarında.. Sabah ise teyzesi okulun kreşine götürmüş ama kısa bir süre sonra "Ben bu okulu hiç begenmedim" deyip mızıldanmaya başlamış.. Fakat sonra teyzesinin sınıfına girip de en ön sıraya oturunca keyfi yerine gelmiş.. Çantasını hazırlarken içine son anda atıverdiğimiz Elmer ve Kirpi ile Kestane kitabını teyzesi tüm sınıfa okuyunca ise keyfine diyecek yokmuş..Şimdilerde teyzen senin neyin deyince "ögretmenim" cevabını vermesinden memnuniyetini anlıyoruz.. Sonra elleri ile gözlerini çekik yaparak japon olmayı ögrrenmiş.. Bir de hala sözlerini bilmediğim için tekrar edemediğimiz ama ısrarla hala birkaç mısrasını unutmadığı aydede şarkısını... Boyamalar yazılar zaten bahsetmeye bile gerek yok.. Bir daha götüreceğim dediğine göre teyzesi de pek memnun kalmış bu minik misafir ögrencisinden.. 

Tabi sonraki günler yanımızdaydı.. Malesef anneanne ve dedemiz bir önceki c.tesi günü büyük anneanne rahatsızlanıp da acilen gidince onların yokluğu da bir talihsizlik olmuştu bize. Çok şükür ki dedemiz Aydın'a vardığı gün vefat haberini almasına ragmen yine o gece yola çıkarak cenaze törenine yetişti ve ilerleyen günlerde onunla ilgilenebildi. Ayrıca birkaç gün sonra İstanbul'da anneannesi tarafından daha fazla zaptdedilemeyen MerveEce de geldi.. Yaklaşık 1 hafta hiç bu kadar uzun sürmeyen bir birlikte yaşama deneyimimiz oldu, hepimiz için... Sürekli birbirlerinin kıyafetlerini giymek isteyen, birbirlerini görip neyse ki yemek yeme yarışına giren bu iki minik kızı izlemek çok keyiflydi.. Şimdiden böyle tatlı tatlı sohbetlerini izleyip de ileride ne güzel günler paylaşırlar diye hayal kurmak.. Onlara kitap okumak, birbirleri ile  ilgili hikayeler anlatmak; sonunda mutlaka güldüren SalihaBetül hikayeleri ve sınunda illa ki SalihaBetül'ün yapmadığı birşeyleri yapabilen MerveEce Abla hikayeleri.. Ah tabi, bir de minik Ömer'e doyduk, bol bol kokladık..

Misafirlerimizi ve dedemizin ebedi mekanına göçünün 7. gecesini uğurladık bu gece.. Anılarla, kah sessizce süzülen gözyaşları kah tıpkı dedemiz (babamız)  gibi gülerek, ama bol dualı, bol iyi niyet dilekli geçti her anımız. Şimdilerde ondan bahsederken "rahmetli" diye bahsedilmesi hala benim yakıştıramadığım ve çok da alışamadığım bir sıfat oldu ama Allah'ın rahmeti hep onunla olsun inşallah! Allah mekanını nur etsin...

Ve SalihaBetül de geçen sene Ocak ayında Kuzuluk'ta karlar yağarken ve biz çok mutlu iken ve O'nu hep mutlu hatırlayacakken bu fotograf ile hatırlasın dedeciğini..