Anne-kız Bir Pazar Günü

"Anne, deniz pislenmiş.. insanlar denize çöp atmışlar." kısmına kadar kurdugu cümle beni benden aldı bugün akşam üstü sahilde gezinirken.. Bombayı sonunda patlattı bizim kız: "biz onlaya pat yapalım:)" yani illa cezalandıracak, illa pat yapacak:) Allahım, ne zaman bitecek ki bu kabus.. Tabii aslında burada SalihaBetül'ün pat yapmasından daha feci daha vahim olan 2 yaşındaki bir bebenin bile görür görmez yaptığı durum tespitinin koca koca insanlar tarafından yapılamaması.. Hadi tespit yapamadılar, ellerindeki çekirdekleri çitleyip çitleyip denize dogru pfff lemeleri... Bu insanlar hiç düşünmüyorlar mı, hiç sorumlu hissetmiyorlar mı, yaşadıkları dünyadan bu kadar mı nefret ediyorlar diye düşündüm durdum tüm sahil boyunda yürürken.. SalihaBetül bile eve gelene kadar "insanlar, insanlar" diye başlayıp durdu cümlelerine.. O bile o kadar öfkeliydi ki...
Eve dönme vakti gelince de zaman zaman oturup bişeyler içtiğimiz kafenin önünden geçerken "Annecim, hadi meyve suyu içelim" deyip beni benden aldı.. Gülsem mi, ne yapsam bilemedim.. "Şimdi önce alışveriş yapıp sonra da evimize dönmeliyiz" diye izah ettim, bu sefer de "Evet markete gitmeliyiz..ne alıcaz marketten annecim" diye sordu..Soruları ard arda o kadar yerli yerinde soruyor ki şu günlerde kalakalıyorum bazen.. Önceden hazırlıklı olmalıyım desem de nereden ne acaip birşey tespit edeceği hiç belli olmuyor ki..Bu arada dedemiz hala hastanede, dualarımızla destek olmakan başka hiçbirşey gelmiyor elimizden.. Bugün babaannesinin evine çıktıgında yatagında dedesini göremeyince "Annecim, dedem nerde?" diye sordu.. O da çok özledi.. "Hastanede kızım, çoraplarını giymemiş, hasta olmuş dedik" O zaman hemen ayaklarını gösterip çığlık çığlığa "Bak, bak ben çoraplarımı giydim" dedi.. Allah rahmet etsin, merhametini esirgemesin inşallah..