Yola Devam...

Haziran dı çıktıgımızda yola.. Temmuz bitti de Ağustos geldi bile.. Ne kadar uzun sürdü toparlanmam. Toparlanabildik mi onu da bilmiyorum ya hoş! Başlamalı bir yerden dedim, fotograflara bakıp hatırda kalanları bari not edeyim dedim. Yolculuğumuz, tatilimiz çok güzel geçti. Deniz, havuz, kumda oynama, akşama kadar kudurup tam gaz hareket neticesinde akşam yemeğinden sonra anne-babaya bir bardak çay içecek kadar fırsat verip odamız gidelim, uykum geldi diyen yine gayet uyumlu bir çocuktu .. Oda numarasını ilk günden ezberleyen oda kartını elimizden kapıp kapıp "bil-bil1üç" numarasını arayan ve hatta olur da bizi kaybederse başkalarına söyleyebilsin diye babasının telefon numarasını ezberleyen bir çocuktu tatilde.. Çoğu çocukla sıkıntısız oyun kuran, sonra da sevinçle "biz kardeşle tanıştık annecim, oynadık." deyip heyecanını paylaşan.. Havuzda türlü artistik hareketleri deneyen, yine yetişkin havuzlarına gizli kaçamak girip çocuk havuzlarında sıkıldım diyen, fakat denizde daha temkinli, kumda ise önce pek narin nazenin sonra battı balık yan gider modundaydı.

Her akşam üstü illa ki sahile inildi, iskelede oturulup günün batışı izlendi, kuma yazılar yazıp dalgaların silmesine kızıldı.. Giderken verdiği sözü hatırlayıp ögretmeni için taş topladı, yarı beline kadar suya girdi çıktı.. Baba-kız mütemadiyen deniz kıyısı yarışı yaptılar, kazanma hırsı ile bilenip bu yolda herşey mübahtır deyip birbirlerinin önüne geçip kendilerini suya bile düşürdüler. Neyse ki hep güldük, güldüler :)

 Tam 1 hafta gayet güzel, gerçekten dinlenmeli, eğlenmeli güzel bir tatil geçirdik.. Ardından tatilin Aydın ayagı gerçekleşti.. hasret giderdiğimiz, bol yemeli içmeli gezmeli bir hafta oldu.. Hatta biraz fazla hareketli bir haftaydı.. Aydın' geldikten birkaç gün sonra babasının baba memleketi olan Çivril'e gittik günü birlik. Yolda bir sürü günebakan tarlaları vardı. Öyle güzel bir manzaraydı ki.. Daha evvel de gitmiştik Çivril'deki akrabalarımıza.. Meyve bahçeleri olan akrabalarımızla yine daldık kayısı bahçesine.. Bizim şehirli hatun başta biraz yadırgadı damla sulamanın oluşturduğu yumuşak toprağa ayakları batınca ama alışması hiç zor olmadı. Bir baktık ki ağaç tepelerinde kayısı yemelerde..

Akşama kalmadan tekrar döndük Aydın'a çünkü ertesi gün Kocaeli'den arkadaşlarımız, dostlarımız gelecekti. MeryemNur ve ailesi geldiklerinde SalihaBetül anneanneyi de dedeyi de unuttu. Az sürede gezebileceğimiz kadar gezip eğlendik. Bir gün Kuşadası, deniz, turistik gezi yaptık. Sabahtan Selçuk'ta denize girdik. Onlar genelde kenarda kum oynayıp koşuşturdular ama neticede çok eğlendiler. Sonra Kuşadası gezisi derken geceyi bitirdik. Ne yorulduk ama..

 Sayılı gün çabuk bitmişti, dönüşte bir de Aliağa'da eski arkadaşlarımızdan birini ziyaret edip son kapımızı da kapattık. Herşey iyi güzel geçti.. Hatta dönüşte dayı da bizimle döndü. Aydın kısmı hasret giderme açısından pek doyurucu olmadığından yaz bitmeden gene geliriz deyip vedalaştık anneanneyle.. Öyle de oldu gerçekten. Keşke farklı olsaydı dedik ama yapacak birşey yoktu.
Eve döndük, tam 1 hafta oldugunda
anneanneciğimin aniden rahatsızlandığını ögrenip SalihaBetül dayı ve ben apar topar Aydın'a gittik. Zaten izinlerini geçirmek üzere orada olan teyze de oradaydı fakat hepimizin keyfi kaçıktı. Önce yoğun bakıma aldılar anneanneciğimi, sonra çıktı dediler. Servise alındığından tüm torunlarını tekrar gördü, bilir bilmez sohbet etti, yine dualar etti bize.. Fakat henüz 1 günü geçmeden yeniden yoğun bakıma girmişti. Pazar kardeşimin dönüş gününe kadar bekledik, güzel bir haber alırız diye. Fakat ne kötü ne iyi bir haber alamadık. Tüm tetkikleri normaldi fakat doktoru benim yapabileceğim birşey yok diyordu. Tam yola çıktıktan birkaç saat sonra aldık kötü haberini. Her ikimizde bebek bekliyorken, daha fazla o kederin içinde yer almayalım deyip epey yol almışken geri dönmedik. Zaten vedalaşmıştık.. Ama her ne olursa olsun biliyorduk ki çok büyük bir boşluk açmıştı içimizde. En çok da anneciğimin yüreğinde. 4  kuşaktık en büyüğümüz gitmişti. İnşallah nurlar içindedir..
Aranın kısa özeti buydu. Tabi henüz okulu taşımamızdan, Ramazan hallerinden, SalihaBetül'ün yeni maceralarından, kaygıları ve mutluluklarına karşı bizim bulduklarımızdan, teyzoşun gelecek minik kızı ile ilgili hissettiklerimizden ve hazırlıklarımızdan, babaannemizi umreye göndermemizden ve evimize gelecek minik erkeğimizin son durumundan bahsetmedim bile ama toparlanabilmem gerekiyordu.. Blog işi de burada bitti dedirtmemem gerekiyordu. Hayır efendim blog işi bitmedi inşallah:) Kah gülüp kah ağlıyoruz ama kızıma ve belki de onun kardeşine şimdiden notlar bırakmaya devam inşallah..