Vitamin Niyetine

Bugüne gelene kadar daha pek çok şey vardı aslında anlatacak.. Gerçekten.. Beyin ölümü gerçekleşmemiş ama can çekişen bilgisayarımın yerine koyamadığım her türlü teknolojik alet beni blog yazma konusunda motive edemiyor mesela. Sonra koca ramazan geldi, geçti.. bayramı bile ettik. Babaanne umreden döndü. Büyükler olmadan bayram bayram değilmiş. 4 yetişkin de olsak "bayram günü yatılmaz" otoritesi kurmayan büyükler olmayınca alalade bir gün oluveriyormuş bayram. Allah başımızdan eksik etmesin. Sonra yapacak birşeyin olmamasından şikayet edip durduğumuz 2.ve ardı günler; baba çalışınca daha da katlanılmaz oluyormuş. Neyse ki teyze gelip yüzümüzü güldürdü. Fakat pek uzun sürmedi zira gülümseyen yüzler yerini; 3. günü hep birlikte İstanbul'da fıtı fıtı gezerken acilen, apar topar eve dönmek zorunda kalan endişe ile karışık heyecanlı yüzlere bıraktı.. Şu anda hastanede, tedbiren.. Minik BilgeEce mizin gelmeye niyeti var ile yok arasındaymış.. Sağlıkla gelsin inşallah.

Ayrıca bugünün diğer anlam ve önemi ise evliliğimizin 7. senesini arkamızda bırakmış olmamız. 7 senenin şerefine eşim normalde akşam 19:00'da evde olurken 23:00 de evde olabildi. Evet bayramın 2. günü olduğu gibi 3. günü de çalıştı.. Kısmet.. Kafamızı takmadık, evde yaptık minik kutlamamızı. Eski albümleri çıkardık. O saatte hala ayakta olan SalihaBetül bizim düğün fotograflarımıza bakarken tanıdıklarının 7 sene önceki hallerini tanıyıp tek tek isimleri saydı. Sonra birden bire "Ben nerdeyim ?" diye sordu. Kendimce aslında gayet mantıklı açıklamalar yapacaktım ve cümleleri birkaç saniyeliğine kafamda toparlıyordum ki "Portakalda vitamin miydim, he?" deyiverdi. Yerlerde yattım gülmekten, ne yapabilirdim ki başka.