3 Yaşına Girmeden..

"Çok yaramazsın SalihaBetül çok çok çok" dedim.. Sırıtarak "Sen de çok abartmacısın annecim" dedi.. O gerçekten yaramaz mı ve ben abartmacı mıyım, bilemiyorum.. Bildiğim en önemli şey ne gördü ise kaydettiği, hafızasına ince ince işlediği, yeri geldiğinde de o minik çekmecelerden çıkarıp yerli yerinde kullandığı..

Büyüdü bıcırığım artık.Kendime köfte ona karnıbahar yapmışken -ki en sevdiği yemek karnıbahardı gecen haftaya kadar:)- "Annecim senin köftelerinden yiyebilir miyim, canım karnıbahar çekmiyor da.." dediğini duydum yaa. Ve  3 Yaşına girmek üzereyken asla severek yediğini görmediğim o köfteleri gayet keyifli yediğini gördüm ya.. Büyümüş gerçekten.

Her akşam uyku saatinde sorun çıkarmayıp sadece ayagımda sallattığı için ettiğim şikayetleri duymuşcasına büyüdüğünü iddia edip gidip yatagında uyuyabileceğini söyledi yaa. Ve dediği gibi gidip yatagına yattı ve uyudu yaa. Gece kalkıp aramıza girmiş olması hiç itici gelmedi.. Daha sevimliydi sanki.. En bombası ise göstermiş olduğu bu büyüme emaresi o gece ile sabit kalmadı. Şimdilerde arada ayağımda sallamamı istiyor, önce yatagında yatmaya teşvik ediyorum, sonra uyumazsa okula gidemeyeceğimizi söylüyorum.. Korkuyor resmen.. "Uyumalıyım, yoksa yarın dinlenmiş kalkamam ve okula gidemem" deyip giriyor yatagına. Arada kesmiyor, uyku saati geçiyor ve direniyor. O zaman ayagıma alıp en sevdiği şarkıyı açıyoruz. 5. sn de sanırım uykuya dalıveriyor.

3 yaşına girmeden tüm bunları yapıyor olması benim için büyük nimet. Aslında kendisi başlı başına bir nimet değil mi zaten?