Aslında bu sene ilk havuza geçen hafta gitmiştik. Ama tam bir sinir harbiydi doğrusu.. Zira havuza girene kadar havuz diye sayıklayan çocuk suya girer girmez soğuk da soğuk diye tutturdu. Hatta şaşkınlıktan dumura uğratıp "Eve gideliiiim" yakınmaları ile devam etmişti. Evet hava biraz bulutlu ve su da biraz soğuktu. Hatta ilk kez girdi bu sene deyip hoşlanmamasını da anlayışla karşılardım da.. İşte geçen seneki performansını bilip de bu sene daha çok keyif almasına şartlandırdığım için kendimi bu işte bir yanlışlık var, birşeyi yanlış yapıyorum deyip olaya el atmadan duramadım işte.. Hırs yapmış da değildim de, havuzun dışında havuz hayalleri kurup içindeyken böyle davranması bir garipti doğrusu.. Neden böle davrandığını sordugumda "ama annecim ayaklarım yere değmiyooo, ya suyun içine kaçarsam" cevabını almıştım.. Her neyse, nihayetinde nahoşnut ayrıldıgımız ilk havuz seansını unutmak istedim ben de:)
Bu hafta muhtemelen direkt kolluklarla girmesinin onu olumsuz etkilediğini düşünüp, ayaklarını geçirip oturdugu can simiti ile soktum. Yine gayet endişeli idi ama ümitvar tavırlar da sergilemedi değil; ayaklarını çırpmaya çalışması ve şarkılar mırıldanması motive etti beni. 5 dk kadar simit ile yüzdürüp kolluklarla bir sonraki levele atladık. Nihayet 2 saatlik seansın son 1 saatini kendi kendine yüzerek geçirdi. O mutlu ben de mutlu, rahatladım yahuu! Bir ara abartıp henüz suya alışamayan Meryem'e "Meryem, bak ayaklarını böyle bisiklet gibi yapıcaksın" "Bak Meryem, benim gibi yap bööle bööle" deyip aklı sıra artistlik yaptı:) Aslında kendisi de suda olmaktan çok mutluydu, hatta adeta kendini ispatladı; "Annecim, bunu mutlaka babama anlatmalıyız" filan demesinden belliydi zira.. Sabreden derviş muradına ermiş diyerek mutlu son ile tamamladık günü:)
1 yorum:
Kollukları ne güzelmiş. Sefası olsun ohhh...
Yorum Gönder