Cumartesi işte :)

Aslında pek de cumartesi işte denilecek türden bir gün olmadı bugün bizim için.. Biraz değişik, enteresan, biraz üzücü, sinirlendirici ..

Güzel uyandık güzel başladı günümüz. YeniCuma Parkında simit molası verdik..

Parkta oradan oraya koşturup durduk..
Güvercinlerin içine karıştık. Orada bir de abla bile bulduk. Güvercinlerin su kovasına girecektik ama baba izin vermedi :)
Sonra günün son demlerini yaşarken arabayı almaya giden babayı otopark çıkışında türlü pozlar vererek bekledik.

Taa ki eve dönüş yoluna kadar. Sohbet ede ede gidiyorduk ki densiz mi desem, insanlıkla alakası olmayan biri mi desem nasıl bir sıfat bulacağımı şaşırdığım bir minibüs biz orta şeritte ilerlerken sol şeritten bize çarptı. Çarpmakla kalmadı sürtünerek geçti. Biz tabii panik yaptık ama hani kaza yapılınca dörtlüler yanar kenara çekilir ya öyle olmadı, olamadı. Yaptığımız selektörlere, kornalara ragmen siyah camlarından içerisini göremediğimiz minibüs şöförü tam anlamıyla topukladı kaçtı. Bir müddet takip ettik fakat çok sert bir darbe alan arabamızın asıl durumunun hız yapmaya elverişli olup olmadığını kestiremediğimiz için kenara çekmeyi ve takipi polis memurlarına devretmeyi tercih ettik. Neyse ki plakayı aldık ama insan böyle durumlarda burnunun ucundaki plakayı bile okuyamayabiliyormuş. Hergün kırk defa geçtiği yolların o anda neresi olduğunu anımsayamayabiliyormuş. O gece oldukça uzun oldu bizim için. Karakollar nasıl yerlermiş, ifade nasıl alınırmış, şikayetçi olmak ne demekmiş..vs ailecek görmüş yaşamış olduk.. Hiçbir suç cezasız kalmaz sözüne inandık, bu dünyada alamayacağımız hakların da alınabileceği daha adil başka bir dünya olduğunu hatırladık, bugünü yaşayan sonrasını hiç düşünmeyen insanlar için üzüldük.. Tatsızdı, unutamadık ama elbet unutacağız. Verilmiş sadakamız varmış..